Wiem ,że wszyscy czekacie na notkę. Ja sama na nią czekam ale od
kilku dni nie mogę jej napisać bo po prostu nie umiem zebrać myśli. Niektóre
sytuacje rozwaliły mój porządek, zniszczyły mnie wewnętrznie. Wszystko wali mi
się ostatnio na łeb. Nie jest dobrze. Nienawidzę miłości. Serio. Cisza była
wyborem, samotność przekleństwem.
Nie mamy nie ograniczonych szans by mieć to czego chcemy. Tyle
wiem. Nie ma nic gorszego by stracić szansę na coś co mogło zmienić nasze
życie. Może nie we wszystkich przypadkach życiowych. Ale generalnie w tych
najprostszych.. To nie jest tak ,że próbuję uciec, a nawet jeśli to bądźcie
pewni ,że wrócę. Sama już nie wiem co dokładnie zrobiło ze mną życie. Obecnie
naprawdę nie wiem jak jest. Nie
jestem słaba, to uczucia są za silne. Mimo ,że są chwile kiedy
mogłabym usiąść i płakać staram się ogarnąć. Czasami udawanie też zaczyna
wchodzić w grę.Chociaż to nie jest udawanie. To jest taki silniejszy tryb. To
jest to ,że daje z siebie ponad normę. I wiem ,że przed wami zawsze wytrzymam.
Nie wiem jak przed sobą..
Z dziewczynami jestem niemalże codziennie. Jest tak idealnie.
Mamy to czego brakowało. Same sobie wszystko zbudowałyśmy i wiem ,że to jest
chyba jedyne w co potrafię włożyć całe swoje serce nie robiąc nic wbrew siebie.
Dziś rano wyjeżdżam. Cieszę się w sumie. Wydaje mi się ,że przez 4
dni nie da się umierać z tęsknoty i da się odpocząć. A to jest właśnie coś
czego moja psychika potrzebuje teraz najbardziej. Czyli wszystko tak jak chce.
To nic osobistego, ale zaczynacie mnie wkurwiać, bo zabieracie
mi wolność i przekraczacie granice mojej swobody słowa, zdania i generalnie to
życia po "mojemu".
Nie żegnam się z wami bo jesli będę mieć internet to możliwe ,że ogarnę notkę :)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz